Tour de Faso

"Mijn vader zal trots op me zijn", dacht ik toen ik me zondagmorgen onder de brandende zon richting Rond Point des Nations Unies begaf.


Tien jaar geleden liet mijn vader bijna het leven toen we onder een even brandende zon de Scherpenberg op fietsten. De aanmoedigingen van de nieuwsgierigen langs de kant van de weg zorgden voor een hevige adrenaline shoot, wat vaderlief snel bekocht met een veel te snel kloppend hart en een ademhalingsritme om 'u' tegen te zeggen. En dat alleen maar om een goed plaatsje op de Rodeberg te bemachtigen en er een glimp op te vangen van de Tour de France.


Mijn vader was vorig jaar was dan ook zwaar verbouwereerd dat ik niet de minste levensbedreigende moeite had genomen om ook maar een iets van de Tour de Faso te zien, de gerenommeerde koers van West-Afrika!


Op 1 januari 2008 nam ik 'de Tour de Faso zien' op in mijn voornemens voor het nieuwe jaar en aldus was ik zondag vroeg uit de veren om me naar Rond Point des Nations Unies te begeven en onder de brandende zon te denken "mijn vader zal trots op me zijn".


Nog trotser mag elke Belg zijn, want we sleepten zowaar de gele, de groene en de roze trui in de wacht.

!! Fête !!

11 september 2008 :
precies een jaar geleden stapte ik in de vroege ochtend op het vliegtuig richting het onbekende Ouagadougou (of zei ik toen nog Ougouagadougou?)

15 september 2008:
precies een jaar geleden stapt Marie-Eve vanuit Canada het vliegtuig op richting het onbekende Ouagadougou

4 oktober 2008:
tijd om de vorige twee gelegenheden te vieren. Een jaar in Ouagadougou. Een ferm geslaagd feest! Jammer dat jullie er niet bij waren.

19 oktober 2008:
Mijn moeder wil toch zo dolgraag eens wat foto's zien van dat ferm geslaagd feestje. En aangezien niet iedereen op facebook zit, hier dus nog maar es wat foto's van !!fête!!

Time-managment

Planning is een Westers idee. Dat wist u misschien al, maar vorige week kregen we er hier nogmaals een overdonderd bewijs van voorgeschoteld.

Per definitie duurt de Ramadam 30 dagen. Vanaf begin september stonden alle wijze en volwassen moslims dus om 4u30 op om te eten en drinken en om dan gedurende de rest van de dag zelfs geen druppel water op hun uitgedroogde lippen te laten vallen, tot de klok van 18u30 verlossing bracht. Een ware marteling, zeker bij 36 graden. U zou kunnen vermoeden dat elke wijze en volwassen moslim de dagen aftelt naar het einde van al dat lijden.

Daarnaast horen alle westerse niet-moslims natuurlijk graag het de woorden 'einde van de Ramadam' vallen, want dat betekent Vrije Dag. Op dat signaal grijpen alle Westerse niet-moslims meteen naar hun agenda om te zien hoeveel verlofdagen genomen nodig zijn om daar een verlengd weekend van te maken. Tegelijkertijd haalt men in gedachten de kaart van Burkina Faso boven om de geschikte bestemming in verhouding tot de beschikbare tijd te kiezen.

Jammer, maar de officiële einddatum van de Ramadam bleef geruime tijd onbekend. Informeel werd 30 september rond gefluisterd, maar niemand was het zeker. De wijze en volwassen moslims vastten dus rustig verder, de westerse niet-moslims raakten ongeduldig want het verlengde weekend kon maar niet gepland worden. Zo ging het een tijd verder, waardoor de westerse niet-moslims het vooruitzicht van een luilekker lang weekend maar lieten varen, en de wijze en volwassen moslims gewoon verder vastten.

Op 29 september werd de zaak penibel. De raad der allerwijste moslims kon nog steeds niet aflezen van de maan wanneer het einde van de ramadam zou komen en ze wachtten trouw op een signaal van Mekka. Het argument dat de Belgische moslims te raad gaan bij hetzelfde Mekka en daar de datum al lang vast ligt, leek hen ware nonsens. Misschien zijn er dus toch twee Mekka's?

De wijze en volwassen moslims vastten nog steeds rustig verder en maakten zich geen zorgen om het feest dat misschien wel de dag erop plaats zou vinden en eigenlijk ook wel voorbereid moest worden. De Westerse niet-moslims raakten helemaal gestresseerd want wanneer zou die vrije dag nu vallen en hoe zouden ze nu weten of ze de wekker moesten zetten om 6u30 of helemaal niet...

Gelukkig, op 29 september om 21u viel het verdict. Het suikerfeest zou gevierd worden op 30 september...

Op 30 september trokken de westese niet-moslims gezamenlijk naar het zwembad. De wijze en volwassen -en alle andere- moslims deden zich te goed aan allerlei lekkers, wat deze keer niet in grote hoeveelheden aanwezig was want ze hadden het feest toch niet zo goed kunnen voorbereiden...

back to black?

27 uur geleden verwelkomde het hete, vochtige ouaga me opnieuw en er verscheen weliswaar een glimlach op mijn gezicht bij het aanvoelen van een lekkerder temperatuurtje dan de vrieskou toen ik diezelfde morgen om 7u op de trein richting Parijs mocht stappen.
Maar het voelde terug allemaal wonderbaarlijk vertrouwd:
even dag zeggen op de dansles en daarna etentje met the ouaga-girls
een goed nachtje mijn vermoeidheid van de laatste dagen Belgie ingehaald onder het gekende muskietennet
deze morgen terug op het werk, waar ik deze keer -gelukkig- niet verrast werd door de gebruikelijke en-dat-en-dat-en-dat-en-dat-is-foutgelopen-terwijl-je-er-niet-was-verhalen.
deze middag een deftige portie couscous verorberd, wat me deed hervallen in de gekende siesta-gewoonte
Het doet me goed terug te zijn.
Ook al ga ik jullie missen...

antwerp meets ouaga

Vooraleer ik terug mijn valies mag maken om wat vakantie te nemen in regenachtig belgië, nog even een blitse foto-reportage van de avonturen met de antwerpse vrienden in burkina faso.

Tekst ontbreekt weer, maar de aandachtige kijker zal zien dat ik niet veel nieuwe plaatsen heb aangedaan, ik moest me beperken tot de weekends om het drietal tomas-els-isabel te vervoegen.

veel kijkplezier en tot binnen een week!

Saar

Hond

Sinds dit weekend ben ik de trotse engelbewaarder van een rode auto. En rode auto's moeten natuurlijk de wegen rond van Burkina Faso exploreren.

Mijn rode auto stopte al op 15 km van Ouaga, in het dorpje Saaba.

Saaba op zondag betekent marktdag. Of toch om de 21 dagen op zondag.

En op zondag drinken man, vrouw en kinderen dolo, het plaatselijk gebrouwen bier.

Dolo drink je met je ogen open.

Of met je ogen dicht.

Met de ogen gesloten is iets gevaarlijker. Want dan zie je de vliegen niet die ook van dolo houden.

Saaba is niet alleen bekend om zijn dolo drinken op de markt. Saaba is ook berucht omwille van de hond.

Inderdaad hond... Hond verkoopt goed. Aan 1500cfa het stuk oftwel 2,5 euro.

Velen vinden het een delicatesse, ook al wil niemand geweten hebben dat iemand op de hoogte is van hun 'hond eten'. Maar ik ben het gezien....

En ik at ook een stukje hond.

Sorry lore, 't was om eens te proberen... En eerlijk gezegd smaakt het niet slecht.

Jieps Pieter en Liesbeth, het was makkelijker te vinden dan in Cambodja.

Tot dusver mijn Saaba-verhaal.

Andere nieuwtjes... wel, het is beslist... na een dip bij mijn terugkomst, een week overtuigd te zijn terug naar huis te vertrekken, deftige onderhandelingen met mijn coördinator, twee weken psychologische aanpassing aan het idee en twee weken volle overtuiging, nam ik eindelijk de beslissing... ik blijf! Mijn contract wordt verlengd tot begin maart. Blij dat de beslissing uiteindelijk genomen is, want het geeft me toch enige zielsrust! En het positieve aan de zaak is dat ik van 15 aug tot 15 september naar huis kom. En dat jullie tijdens de kerstvakantie allen kunnen komen zonnen in burkina faso!

De hutjes-mythe

Ik voel dat het vandaag tijd is om de hutjes-mythe uit de wereld te helpen. De vraag 'hoe woon je daar eigenlijk' en 'heb je wel een slot op he hutje' kwamen me af en toe ter ore, en vandaag krijgen jullie er alle antwoorden op: ik woon helemaal niet in een hutje en ik heb sleutel voor mijn villa.

Petit Paris 1... dat is de naam voor mijn stulpje waar mijn plekje in de Takkebosstraat allesbehalve aan kan tippen. Dat is eveneens de naam die taxiprijzen doet verdubbelen, waardoor ik bij de start van de rit meestal gewoon vraag me aan het nabije Total-station in Gounghin af te zetten. Petit Paris is immers een van de chique wijken in Ouaga. Gelukkig is het er ondertussen al wat vergane glorie. De rijken van vandaag wonen in Zone du Bois of Ouaga 2000. Maar toch... ik behoor tot het plebs van de straat wegens gebrek aan zwembad en jammer genoeg zijn de contacten met de buren onbestaande, waardoor ik na 9 maanden nog steeds geen plonsje kon wagen op 10m van mijn slaapkamer.

Aan het begin van mijn verblijf hier zocht ik met inge op Google Earth ons huis op en dit is het resultaat! Gezien ik er nog maar pas was, vergiste ik me wel een beetje. Mijn huis is dat linksonder van de rode cirkel...

Ziehier mijn straat. Ook al laat de foto het niet echt merken, is het een waar paradijs voor quads. Veel regen is er nog niet geweest, maar ik hou mijn hart vast wanneer binnen enkele weken deze straat een kleine rivier wordt.

Mijn gardien Joanni en huisvrouw Nadine samen met die van de buren. Zij houden een oogje op mijn veiligheid. En op al mijn doen en laten natuurlijk...

De voordeur. Zonder bel. Maar met een kerststal die al klaar staat voor december.

Mijn oprit. Zonder auto.

Een van mijn kippen die weigert in het kippenhok te blijven. Waardoor we dus eieren mogen zoeken in de struiken. Het heeft wat van Pasen...

Mijn terras. Goed voor etentjes, feestjes en luilekkeren.