Hond

Sinds dit weekend ben ik de trotse engelbewaarder van een rode auto. En rode auto's moeten natuurlijk de wegen rond van Burkina Faso exploreren.

Mijn rode auto stopte al op 15 km van Ouaga, in het dorpje Saaba.

Saaba op zondag betekent marktdag. Of toch om de 21 dagen op zondag.

En op zondag drinken man, vrouw en kinderen dolo, het plaatselijk gebrouwen bier.

Dolo drink je met je ogen open.

Of met je ogen dicht.

Met de ogen gesloten is iets gevaarlijker. Want dan zie je de vliegen niet die ook van dolo houden.

Saaba is niet alleen bekend om zijn dolo drinken op de markt. Saaba is ook berucht omwille van de hond.

Inderdaad hond... Hond verkoopt goed. Aan 1500cfa het stuk oftwel 2,5 euro.

Velen vinden het een delicatesse, ook al wil niemand geweten hebben dat iemand op de hoogte is van hun 'hond eten'. Maar ik ben het gezien....

En ik at ook een stukje hond.

Sorry lore, 't was om eens te proberen... En eerlijk gezegd smaakt het niet slecht.

Jieps Pieter en Liesbeth, het was makkelijker te vinden dan in Cambodja.

Tot dusver mijn Saaba-verhaal.

Andere nieuwtjes... wel, het is beslist... na een dip bij mijn terugkomst, een week overtuigd te zijn terug naar huis te vertrekken, deftige onderhandelingen met mijn coördinator, twee weken psychologische aanpassing aan het idee en twee weken volle overtuiging, nam ik eindelijk de beslissing... ik blijf! Mijn contract wordt verlengd tot begin maart. Blij dat de beslissing uiteindelijk genomen is, want het geeft me toch enige zielsrust! En het positieve aan de zaak is dat ik van 15 aug tot 15 september naar huis kom. En dat jullie tijdens de kerstvakantie allen kunnen komen zonnen in burkina faso!

De hutjes-mythe

Ik voel dat het vandaag tijd is om de hutjes-mythe uit de wereld te helpen. De vraag 'hoe woon je daar eigenlijk' en 'heb je wel een slot op he hutje' kwamen me af en toe ter ore, en vandaag krijgen jullie er alle antwoorden op: ik woon helemaal niet in een hutje en ik heb sleutel voor mijn villa.

Petit Paris 1... dat is de naam voor mijn stulpje waar mijn plekje in de Takkebosstraat allesbehalve aan kan tippen. Dat is eveneens de naam die taxiprijzen doet verdubbelen, waardoor ik bij de start van de rit meestal gewoon vraag me aan het nabije Total-station in Gounghin af te zetten. Petit Paris is immers een van de chique wijken in Ouaga. Gelukkig is het er ondertussen al wat vergane glorie. De rijken van vandaag wonen in Zone du Bois of Ouaga 2000. Maar toch... ik behoor tot het plebs van de straat wegens gebrek aan zwembad en jammer genoeg zijn de contacten met de buren onbestaande, waardoor ik na 9 maanden nog steeds geen plonsje kon wagen op 10m van mijn slaapkamer.

Aan het begin van mijn verblijf hier zocht ik met inge op Google Earth ons huis op en dit is het resultaat! Gezien ik er nog maar pas was, vergiste ik me wel een beetje. Mijn huis is dat linksonder van de rode cirkel...

Ziehier mijn straat. Ook al laat de foto het niet echt merken, is het een waar paradijs voor quads. Veel regen is er nog niet geweest, maar ik hou mijn hart vast wanneer binnen enkele weken deze straat een kleine rivier wordt.

Mijn gardien Joanni en huisvrouw Nadine samen met die van de buren. Zij houden een oogje op mijn veiligheid. En op al mijn doen en laten natuurlijk...

De voordeur. Zonder bel. Maar met een kerststal die al klaar staat voor december.

Mijn oprit. Zonder auto.

Een van mijn kippen die weigert in het kippenhok te blijven. Waardoor we dus eieren mogen zoeken in de struiken. Het heeft wat van Pasen...

Mijn terras. Goed voor etentjes, feestjes en luilekkeren.