Afromandingue Band

De music-scene in Ouaga leeft en enkele vrienden van me brachten hun eerste CD en videoclip uit! Ze zijn apetrots en hebben er alle redenen voor. Vandaar dat dit ook niet op mijn blog mag ontbreken.

Klik aan de rechterkant op 'Afromandingue Band - Le temps' en dan krijg je hun leuke video te zien. Spread the news! Naast een streling voor het oor, geeft het ook een mooi beeld van Ouaga!


groetjes,
Saar

Burkinabese babyborrel

De berichten over zwangere vriendinnen (nogmaals proficiat!), geboortekaartjes (waarvoor dank!) en verslaggevingen over babyborrels ontbreken met hier niet in Burkina. Maar tot dusver bleef het bij Belgische verhalen. Met trots kondig ik dan ook het verslag van mijn eerste Afrikaanse babyborrel aan!

Vorige week zondag vertelde een vriend van me met trots dat zijn broer papa was geworden. Op de vraag 'wat is het geworden?' antwoordde Baya (de vriend in kwestie): een jongen. Op de vraag 'en wat is de naam?': dat hoor je volgende week wel. Dat vond ik niet meteen een bevredigend antwoord, en dat viel natuurlijk meteen van mijn gezicht af te lezen. Gelukkig volgde op het vreemde antwoord nog de uitnodiging om me volgende zondag met enkele stukken zeep of babykleren naar zijn huis te wenden.

Enkele dagen en enige research later, begreep ik dat baby's bij moslims exact een week later gedoopt worden en ze dan pas hun naam krijgen. Het doopfeest begint al om 8u 's morgens, maar vrouwen zijn slechts welkom vanaf 14u. En zeep is de afrikaanse versie van pampers geven. Toch al wat duidelijkere antwoorden op mijn vragen.

Dus gisteren trok ik met Marie-Eve naar de markt, op zoek naar zeep en babykleertjes. Een half uur later, vier stukken zeep en een blauw gebreid pakje rijker, kwamen we aan bij Baya. Alwaar zijn taak om ons te verwelkomen meteen werd overgenomen door zijn oudste zus en we Baya het komende uur niet meer terug zagen. Gevolgd door een cameraman en een fotograaf, werden we naar een kamer geleid waar, naast een torenhoge stapel zeep, ook de baby in kwestie te vinden was. Mohammed werd de naam. De eerste aanblik was wat vreemd, maar dan herinnerde ik me terug de resultaten van mijn research. 's Morgens werd hij immers gedoopt en voor die gelegenheid werd Mohammedje kaal geschoren. En omdat hij er wat goed uit zou zien op zijn eigen doop, werden zijn wenkbrauwen wat bijgekleurd met oogpotlood.

De baby werd natuurlijk meteen in mijn handen geduwd, want ze vragen zich natuurlijk af hoe zo'n blanke vrouw die al lang kinderen zou moeten hebben, het met zo'n klein mormeltje aanpakt. Gelukkig pakte ik het goed aan. Hij pakte het minder goed aan met mij, ik vermoed dat hij een plasje deed in mijn armen. De camera's deden hun werk en ik werd in elke pose getrokken, terwijl ik gretig glimlachjes uitdeelde aan de moeder, de grootmoeder, de schoonzussen, de vierde vrouw van de grootvader etc. Entertainment alom. Daarenboven kwam de griotte dan nog eens langs, die ons in Moore allerlei complimenten toezong en achteraf graag een centje incasseerde.

Na het bezichtigen van de baby mochten we eten, en pas dan werd onze vriend ook terug tot de club toegelaten. Een uurtje later begon ik met toch af te vragen wanneer ik aan de vader in kwestie ging voorgesteld worden, maar blijkbaar zat die in de bar ernaast te drinken en dansen met vrienden. Na 14u is het toch maar een vrouwenaangelegenheid...

Mijn eerste Afrikaanse babyborrel zit er dus op. Maar ik heb het voorgevoel dat dit niet de laatste zal zijn. Rekenend dat Baby de 9de is in de rij van zijn moeder, en zijn vader nog enkele vrouwen heeft, moet er toch om de vijf maand wel zo'n feest te vieren zijn...