Twee super Belgische weken zitten er alweer op. Met wat spijt in het hart verliet ik dinsdagmiddag de Belgische begane grond, om midden in de nacht in het hete Ouagadougou te landen. Met dezelfde souplesse als ik me terug in mijn oude vertrouwde Belgische leven gooide, gebeurde dit ook in Ouaga. Na ettelijke keren dezelfde resem vragen te beantwoorden ('bonne arrivée, comment ça va?', 'et la famille?', 'et les amis?') zit ik weerom in het gekende Afrikaanse ritme. Net als tevoren heb ik het gevoel dat ze me met 20 haardrogers in een keer bestoken, bereken in wandelroutes in verhouding tot de hoeveelheid schaduw en mag ik mijn kippen uit het huis jagen. En dan zeg ik nog niets over de gecko's...
De vraag of ik mijn contract nu verleng, werd me meteen opnieuw gesteld, maar ik stel mijn antwoord wijselijk nog wat uit. België zit nog iets de fel in mijn hoofd. En het ultieme antwoord heb ik trouwens ook nog niet...
Voila, dit was het eerste bericht in een reeks van kortere berichten die -op aanvraag- toch iets regelmatiger op mijn blog gegooid zullen worden. Geen foto's deze keer, want mijn camera bleef alle tijd verstopt tussen mijn bagage... jammer!
Saar
vrijdag 16 mei 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)