Afr(ik)ans voor beginners

Wat taalweetjes deze keer... Al wie me nog wil bezoeken (waar blijft die massa?) pent dit best alvast in zijn/haar notitieboekje.

bonsoir

een makkie om te beginnen... bonsoir wordt hier gebruikt vanaf 3u 's middags, want het is maar 3 uur meer tot het donker wordt. na de siesta begint immers de avond...?

bonne arrivée

de 'bon'-reeks is eindeloos. Weerom evident, maar dient systematisch gebruikt te worden als iemand ergens aankomt.

aaa?tsss...

past achter alles waar je wat verontwaardiging voor wil tonen. hier tonen ze wel meermaals op een dag hun verontwaardiging. ik pas het vooral toe als ze me weer het tiendubbele willen aanrekenen. het visuele aspect is hierbij ook zeer belangrijk, dus best schud je hierbij nog eens met de pols terwijl je met je vingers knipt.

nassara

de enige uitzondering op de franstalige reeks. dit woord hoor ik het vaakst als ik op straat rondwandel en betekent simpelweg 'de blanke'.

un gendarme couché

dit vind ik een van de betere... de volgens mij toch wel bijzonder originele benaming voor een verkeersdrempel. die liggen hier om de 10 meter op de niet verharde wegen (dus 99% van de wegen) om alle gemotoriseerde voertuigen van snelheid te doen minderen en zodoende de hoeveelheid ronddwarrelend stof wat te verminderen. niet slecht voor mijn neusgaten in elk geval.

ou bien?

dit wordt het best op een dwingende manier uitgesproken en zeg je liefst na elke zin. in het begin trooste ik me nog de moeite op elke 'ou bien' met 'oui bien sur' te antwoorden, maar ik heb ondertussen door dat ze eerder de toer van de retorische vragen op gaan.

un france au revoir

de origineelste van allemaal,wat zoveel betekent als een tweedehands fiets (geimporteerd uit europa idd)... ik vond het toch een giller toen ik het gisteren voor de eerste keer hoorde...

bienvenue chine

je raadt het al? de nieuwe fietsen worden idd geimporteerd uit china! maar de au revoir frances zouden toch van betere kwaliteit zijn

la femme avec les pistoleros

een vrouw met een defig achterwerk wordt hier maar al te graag gezien. zo'n brede heupen dat ze haar twee pistolen wel een plekje kan geven...

et la famille?

de volgende vraag na 'ça va bien?'

et la santé?

de volgende vraag na 'et la famille'. obligatoir... ze weigeren je praktisch aan te kijken als je die magische woorden niet uitgesproken hebt (en de situatie doet er werkelijk niet toe).

c'est difficile

het klassieke antwoord mocht het met de sante of de famille niet goed gaan.

dieu est grand

als je de depri sfeer na 'c'est difficile' wil doen verdwijnen, zeg je best dit. het is ook de favoriete quote van mijn femme de ménage.

ik voegde ook wat afrikaanse deuntjes toe op de blog. Zo komen jullie misschien wat beter in de sfeer in die winterse tijden!

Verder gaat alles goed met mij, de job loopt goed, de vriendenkring breidt uit, het wordt wat kouder en ik ga morgen een fiets (een au revoir france natuurlijk) en twee kippen kopen. howhow!

voila enkele foto's om af te sluiten en mijn kop nog eens te laten zien. er volgen er binnekort wel meer, maar die zijn nog niet in mijn bezit.

gegroet,

Saar

aa wat een badkamer!

2 belgen op een afrikaans terras

3 belgen op mijn terras

frisjes in november

De radio laat me 'j'aime jésus' horen op de achtergrond. Nadine, mijn kokkin neuriet vrolijk mee. En buiten begint het frisjes te worden. Het kwikt stijgt slecht tot 36 graden en iedereen begint zijn muts boven te halen. Zeker om 10u 's avonds, want dan halen we amper 32. Het is koud in Ouaga. Maar het positieve aan de winter is natuurlijk dat er aardbeien te vinden zijn. Er ontstond een kleine onenigheid tussen Nadine en mij toen ik probeerde uitleggen dat aardbeien in de zomer groeien bij ons.

thuis

Ouaga is ondertussen al twee maanden mijn nieuwe thuis en zo begin ik me langzamerhand ook wat te voelen. Ik begin een zicht te krijgen op de chaos, ik begrijp reeds mijn eerste woorden Moore en durf zelf spontaan al wat Afrikaanse kreetjes te slaken als ze me op de markt tiendubbele prijs vragen voor de rijst.

wak

Mijn collega's beginnen me beetje bij beetje in te leiden in hun leven. Veel gelijkenissen en veel verschillen... Gisteren mocht ik de eerste verhalen over de wak aanhoren. De voet van een van onze patienten moet geamputeerd worden. Voorlopig hebben de dokters nog geen uitsluitsel over de reden van de aftakeling van de voet. Maar mijn collega's weten het wel... de wak, oftewel de vloek. Ik dacht eerst dat ze me wat wilden uitlokken, maar er mocht zeker niet gelachen worden. Iedereen gelooft hier in de wak, die dus maar al te graag positief of negatief aangewend wordt. Bij een sollicitatiegesprek proberen velen een foto van hun toekomstige werkgever te bemachtigen zodat iemand wat magische woorden boven de foto kan uitspreken en de job gegarandeerd is. Enige probleem met de wak is dat het niet werkt op de blanken. Onze huid laat de wak niet door. Gelukkig maar, want blijkbaar probeert men ook de wak op vrouwen die niet willen ingaan op avances van mannen. Mijn collega beloofde me eens mee te nemen naar iemand die zich daarmee bezig houdt, op voorwaarde dat ik me gedeisd zou houden...

het vallen van de bladeren

Ook hier vallen de bladeren. Maar er groeien er ook meteen weer nieuwe aan. Vandaar dat het typische novembergevoel me dit jaar toch ontgaan is. Enkel vorige week werd ik er plots terug aan herinnerd. De vrouw van een collega overleed maandagmorgen, twee uur later stond ik in het mortuarium en nog eens twee uur later stond ik met nog 200 anderen op het kerkhof. Iedereen die maar iets met de familie van de overledene te maken heeft, was aanwezig. Na de mis, die thuis gedaan wordt, gingen we allen in colonne naar het kerkhof. Geen enkele voorbijganger die het naliet stil te blijven staan naast de weg totdat de colonne van een vijftigtal auto's gepasseerd was. Ook al maakt de dood hier zo hard deel uit van ieders leven, er wordt niet zomaar aan voorbijgegaan.