La blanche in Cotonou

Na twee weken Ouaga, ben ik vertrokken richting Cameroun om er een vorming te volgen. Een directe vlucht was er niet, waardoor ik twee dagen op aansluiting moest wachten in Cotonou, de hoofdstad van Benin.
Het werd een warme verwelkoming door politieagenten en voor de eerste maal ook door twee verplegers in ziekenhuisunifoom om te checken of ik mijn gele koorts spuitje wel kon bewijzen. Ze twijfelden er wel aan en op zo'n momenten werkt het blijkbaar altijd goed om de naam van je werkgever eens te vernoemen...
Mijn tweede Afrikaanse hoofdstad dus en in verschil met Ouagadougou is er hier wat meer wind (of wat kouder dus), zee en meer geasfalteerde straten (dus wat minder zand tussen mijn tanden). Ik zat op het vliegtuig met een Ivoriaanse architect die nog in Leuven gestudeerd had en dat opende wat poorten. Hij heeft me wegwijs gemaakt naar een hotel voor christenen, haha, en een schappelijke prijs voor mij onderhandeld. Het hotel was bij nader inzien toch niet zo fantastisch, ik heb vriendelijk gevraagd of ze mijn badkamer toch nog eens wilden schoonmaken en de vrouw des huizes liet me met moeite buiten. Ik vermoed dat ze een zware frank aan me wilde verdienen door me met haar eigen auto van hier naar daar te voeren. Maar ik ben dus te voet op stap gegaan en ben in een of andere 'jardin de la...' beland zoals er hier zovele zijn. Tussen alle chaos zijn er toch wel rustige plekjes. Na 15 min had ik opeens door de grote attractie te zijn in de jardin. Nadat een kind van 4 in tijgerpakje me kwam begroeten, was er een salamander in belgische driekleur, dan 3 gasten die me persé aan hun tafel wilden hebben en nadien kwam de serveerster me halen om een ganse rondleiding in de tuin te geven (om dus vast te stellen dat er achter elke haag wel een tafeltje staat) en werd ik aan het volledige personeel voorgesteld. Toen liet ik even vallen weg te moeten om te internetten, dus werd de kok van zijn fornuis weggehaald om mij achterop zijn mobilette naar het internetcafé 25 meter verder te brengen. Onvriendelijk kan je ze niet noemen... ha! Maar dat betekent dus ook dat ik het -behalve in mijn eigen huis- onmogelijk is om ergens op mijn gemak een boek te lezen of simpelweg rond te kijken. Het lijkt of ik ondertussen ook telefoonnummers verzamel, al of niet vergezeld van een citaat uit de bijbel.
Gisteren dacht ik eens rond te gaan slenteren op de grootste markt in Benin, maar het was er allesbehalve rustig... noem het zelf maar vermoeiend, naast de kraampjes moets ik opletten om niet door mobiletjes omver gereden te worden, een schotel die de vrouwen op hun hoofd dragen in mijn oog te krijgen en mocht ik wel ettelijke keren 'he la blanche' incasseren. wat is het toch leuk om een anonieme buitenlander te zijn... maar de weg naar huis was amper terug te vinden, maw ik liep compleet verloren en zit hier nu met een verbrande kop en nek eindelijk in cameroun, waar er toch ten minste nog drie 'blanchkes' zijn die wel de weg kennen in deze stad.
wordt vervolgd

saar

FAQ's

Hallo,

al een ganse week staat 'blog bijwerken' op het programma, maar door leukere uitstapjes of noodweer, slaag ik er nu pas in me voor de pc te installeren.

Gezien zelfde vragen terugkomen in de -trouwens bijzonder gewaardeerde- persoonlijke mailtjes, vat ik even burkina faso samen in enkele 'frequently asked questions'.... en dit is nog maar deel 1...



Huisje, tuintje?

Beiden zijn er! Evenals een terras. Momenteel voer ik nog een hevig gevecht met de muggen om hen duidelijk te maken dat het terras mijn territorium is (vandaar de kwade blik op de foto).
Samen met mijn sympathieke co-habitant Dominique bewoon ik het bovenverdiep van een huis in een gezellige 'zandstraat', maar morgen verhuizen we naar een huis in een iets meer sjiekere, geasfalteerde straat. Het huis is er groter, het terras ook en de tuin zeer zeker. Maar de buurt is er jammer genoeg doods, dus geen geimproviseerde bars op vijf meter van het huis. Spijtig!

Frans?

In de beginnen liep het allemaal redelijk, maar hoe langer ik hier ben, hoe minder ik er van lijk te bakken. Engels, Spaans en Frans zijn opeens 1 geworden, waardoor ik eerder een enthousiaste esperanto-spreker lijk. Zelfs met het Nederlands ondervind ik problemen. Het Burkinabees Frans is dan nog een stukje erger, waardoor ik ondertussen denk dat er eerder iets aan mijn gehoor moet schelen, want mijn collega's moeten alles steeds 4 keer voor me herhalen.

Werk?

Ik werd al snel mee op sleeptouw genomen op de nieuwe job, dus zit er al volledig in. Soms word ik nog wat overdonderd, maar ik heb er zin in! Uit vrees dat ik gans dit bericht vul met werkperikelen, hou ik dat onderwerp dus voor een volgend bericht! Foto's op het werk en in het ziekenhuis nam ik nog niet ('t is er precies wat ongepast), maar hier toch al de wegwijzer naar het bureau van de coördinatie!





Heet?

Het is nu 9u 's avonds en blijkbaar 31 graden... het zweet druppelt van mijn gezicht en over de middag waag ik het niet eens om buiten te komen. Het slapen vergaat me om die reden ook niet zo super, vandaar dat ik inderdaad wat een ochtendmens aan het worden ben. Om 6u jaagt die hitte me gewoon uit mijn bed en mijn airco is om geluidshinder ook niet mijn beste vriend. Vandaar de weerom belabberde blik op mijn gezicht om 8u 's morgens...
Gelukkig breekt er hier om de twee, drie dagen eens een onweer uit en vefrist gans de boel wat. De electriciteit valt dan ook meestal wel uit, maar ondertussen ken ik ook het donker al de weg naar de noodlamp.




Zwart?

Dat zijn ze hier allemaal behalve de handvol expats die hier niet onopgemerkt tussen lopen. Voorlopig lijken ze voor mij nog allemaal op elkaar, waardoor ik me al vijf maal aan dezelfde mensen voorstelde en tien anderen systematisch denk te herkennen. Het vraagt nog wat oefening...
Hiernaast dus een van onze chauffeurs (we mogen hier zelf niet rijden, zelfs niet met een velo - kleine frustratie...), met veerle (collega die op het project met de straatmeisjes werkt).




Eten?

Onze huishoudster Nadine kookt voortreffelijk, alhoewel we vermoeden dat ze ons ettelijke kilo's wil laten aankomen. Massa's eten over, dus twijfel er zeker niet over om 's middags om 13u langs te komen en mee te eten!
De foto hiernaast heeft niets met eten te zien, maar laat het een leuk intermezzo zijn...





T-shirt?

De langverwachte azg t-shirt werd ik vorige week maandag in luxemburg plechtig overhandigd. Jammer genoeg hadden ze enkel nog een large over. Gezien ik dat ding hier gelukkig ook niet moet dragen, ben ik dus een slaapkleed rijker.









Only the lonely?

Eenzaam ben ik hier gelukkig niet. Verschillende expats zijn hier met hun familie, maar we zijn hier toch met vier vrijgezellen, waarvan er ook eentje pas een week voor mij arriveerde. Dus geen gebrek aan soulmates om mee op ontdekkingsreis te gaan! Mijn vrije tijd vul ik dus met theaterbezoekjes, cinema, terrassen, en luilekkeren aan het zwembad. Hiernaast enkele van mijn collega's op een vijftigste verjaardsagsfeestje, met in het midden mijn huisgenoot.




Mooi?

Bij mijn aankomst leek Ouagadougou me een onoverzichtelijke, hete chaos en dat is het nog altijd wel wat. Ondertussen ken ik hier en daar al een leuk rustplekje, en durf ik al eens een kruispunt te herkennen. En daarnaast kunnen we hier genieten van wonderlijke staaltjes architectuur, zoals de burkinabese tour eiffel...
Morgen gaan we voor een dagje of het volledige weekend (plannen is hier niet aan de orde) naar koubri, enkele kilometers buiten ouagadougou en dan zie ik misschien eindelijk wat van 'la brousse' waar iedereen het hier maar over heeft.

Beestjes?

De beestjes in mijn bed konden nog steeds niet verder geidentificeerd worden, maar blijkbaar had mijn vorige huisgenoot er in het begin ook last van. Ik ging mijn bed tweemaal te lijf met een bus insecticide en ondertussen is het probleem opgelost!

Goed, gezien 'blogger' niet altijd wil doen wat ik wil en me er een beetje in aan het frustreren ben, geef ik het op voor vandaag! meer nieuws volgt (alhoewel ik door de verhuis waarschijnlijk wel even zonder internet zal zitten).

mwa!
Saar

Bienvenue au Burkina Faso

hallo!

ondertussen loop ik al enkele dagen te zweten en afrika. hoog tijd om een teken van leven te geven. gelukkig kwam het smooth operations team - oftewel het duo nathalie en inge- met deze super blog aangelopen, waar ik jullie van tijd tot tijd over mijn wel en wee in afrika zal updaten.
Het is 8u30 in de morgen, ik ben al wakker, het is weekend, heet en ik vond net verdachte beestjes in mijn bed. dus ik ben nog even niet in de opperbeste stemming of veel te vertellen :) meer nieuws volgt later op de dag of dit weekend ergens!

saar

(en nog even een dikke merci aan inge en nathalie!!)