La blanche in Cotonou

Na twee weken Ouaga, ben ik vertrokken richting Cameroun om er een vorming te volgen. Een directe vlucht was er niet, waardoor ik twee dagen op aansluiting moest wachten in Cotonou, de hoofdstad van Benin.
Het werd een warme verwelkoming door politieagenten en voor de eerste maal ook door twee verplegers in ziekenhuisunifoom om te checken of ik mijn gele koorts spuitje wel kon bewijzen. Ze twijfelden er wel aan en op zo'n momenten werkt het blijkbaar altijd goed om de naam van je werkgever eens te vernoemen...
Mijn tweede Afrikaanse hoofdstad dus en in verschil met Ouagadougou is er hier wat meer wind (of wat kouder dus), zee en meer geasfalteerde straten (dus wat minder zand tussen mijn tanden). Ik zat op het vliegtuig met een Ivoriaanse architect die nog in Leuven gestudeerd had en dat opende wat poorten. Hij heeft me wegwijs gemaakt naar een hotel voor christenen, haha, en een schappelijke prijs voor mij onderhandeld. Het hotel was bij nader inzien toch niet zo fantastisch, ik heb vriendelijk gevraagd of ze mijn badkamer toch nog eens wilden schoonmaken en de vrouw des huizes liet me met moeite buiten. Ik vermoed dat ze een zware frank aan me wilde verdienen door me met haar eigen auto van hier naar daar te voeren. Maar ik ben dus te voet op stap gegaan en ben in een of andere 'jardin de la...' beland zoals er hier zovele zijn. Tussen alle chaos zijn er toch wel rustige plekjes. Na 15 min had ik opeens door de grote attractie te zijn in de jardin. Nadat een kind van 4 in tijgerpakje me kwam begroeten, was er een salamander in belgische driekleur, dan 3 gasten die me persé aan hun tafel wilden hebben en nadien kwam de serveerster me halen om een ganse rondleiding in de tuin te geven (om dus vast te stellen dat er achter elke haag wel een tafeltje staat) en werd ik aan het volledige personeel voorgesteld. Toen liet ik even vallen weg te moeten om te internetten, dus werd de kok van zijn fornuis weggehaald om mij achterop zijn mobilette naar het internetcafé 25 meter verder te brengen. Onvriendelijk kan je ze niet noemen... ha! Maar dat betekent dus ook dat ik het -behalve in mijn eigen huis- onmogelijk is om ergens op mijn gemak een boek te lezen of simpelweg rond te kijken. Het lijkt of ik ondertussen ook telefoonnummers verzamel, al of niet vergezeld van een citaat uit de bijbel.
Gisteren dacht ik eens rond te gaan slenteren op de grootste markt in Benin, maar het was er allesbehalve rustig... noem het zelf maar vermoeiend, naast de kraampjes moets ik opletten om niet door mobiletjes omver gereden te worden, een schotel die de vrouwen op hun hoofd dragen in mijn oog te krijgen en mocht ik wel ettelijke keren 'he la blanche' incasseren. wat is het toch leuk om een anonieme buitenlander te zijn... maar de weg naar huis was amper terug te vinden, maw ik liep compleet verloren en zit hier nu met een verbrande kop en nek eindelijk in cameroun, waar er toch ten minste nog drie 'blanchkes' zijn die wel de weg kennen in deze stad.
wordt vervolgd

saar