frisjes in november

De radio laat me 'j'aime jésus' horen op de achtergrond. Nadine, mijn kokkin neuriet vrolijk mee. En buiten begint het frisjes te worden. Het kwikt stijgt slecht tot 36 graden en iedereen begint zijn muts boven te halen. Zeker om 10u 's avonds, want dan halen we amper 32. Het is koud in Ouaga. Maar het positieve aan de winter is natuurlijk dat er aardbeien te vinden zijn. Er ontstond een kleine onenigheid tussen Nadine en mij toen ik probeerde uitleggen dat aardbeien in de zomer groeien bij ons.

thuis

Ouaga is ondertussen al twee maanden mijn nieuwe thuis en zo begin ik me langzamerhand ook wat te voelen. Ik begin een zicht te krijgen op de chaos, ik begrijp reeds mijn eerste woorden Moore en durf zelf spontaan al wat Afrikaanse kreetjes te slaken als ze me op de markt tiendubbele prijs vragen voor de rijst.

wak

Mijn collega's beginnen me beetje bij beetje in te leiden in hun leven. Veel gelijkenissen en veel verschillen... Gisteren mocht ik de eerste verhalen over de wak aanhoren. De voet van een van onze patienten moet geamputeerd worden. Voorlopig hebben de dokters nog geen uitsluitsel over de reden van de aftakeling van de voet. Maar mijn collega's weten het wel... de wak, oftewel de vloek. Ik dacht eerst dat ze me wat wilden uitlokken, maar er mocht zeker niet gelachen worden. Iedereen gelooft hier in de wak, die dus maar al te graag positief of negatief aangewend wordt. Bij een sollicitatiegesprek proberen velen een foto van hun toekomstige werkgever te bemachtigen zodat iemand wat magische woorden boven de foto kan uitspreken en de job gegarandeerd is. Enige probleem met de wak is dat het niet werkt op de blanken. Onze huid laat de wak niet door. Gelukkig maar, want blijkbaar probeert men ook de wak op vrouwen die niet willen ingaan op avances van mannen. Mijn collega beloofde me eens mee te nemen naar iemand die zich daarmee bezig houdt, op voorwaarde dat ik me gedeisd zou houden...

het vallen van de bladeren

Ook hier vallen de bladeren. Maar er groeien er ook meteen weer nieuwe aan. Vandaar dat het typische novembergevoel me dit jaar toch ontgaan is. Enkel vorige week werd ik er plots terug aan herinnerd. De vrouw van een collega overleed maandagmorgen, twee uur later stond ik in het mortuarium en nog eens twee uur later stond ik met nog 200 anderen op het kerkhof. Iedereen die maar iets met de familie van de overledene te maken heeft, was aanwezig. Na de mis, die thuis gedaan wordt, gingen we allen in colonne naar het kerkhof. Geen enkele voorbijganger die het naliet stil te blijven staan naast de weg totdat de colonne van een vijftigtal auto's gepasseerd was. Ook al maakt de dood hier zo hard deel uit van ieders leven, er wordt niet zomaar aan voorbijgegaan.